Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ με τον 14χρονο Μάριο Χατζηδήμου

- Πρώτη θέση μεταξύ 1.000.000 νέων από 55 χώρες
- Διαβάστε την έκθεση του Μάριου

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΛΤΑ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ 
Κύριο Ρότζερ Φεντερερ, Γιαννιτσά, 25/01/12
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,
    Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σέναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σευχαριστήσω... να σευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
    Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.
    Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα...
   Συνέχιζα και ονειρευόμουνα... Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ναγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
   Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ναγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη
    Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσαπό τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή... 
   Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα: Πώς νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά; Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί σταυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απτο τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». 
   Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ναγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ναγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ναγωνίζομαι και να νικώ!  

   Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου.  
   Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται από λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες. 
   Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σαυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες. 
   Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απτην ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ναγωνίζεσαι, να νικάς και ναγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε... Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, « δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»! 

Με αγάπη και θαυμασμό,  
Μάριος Α. Χατζηδήμου 

Οι πόλεμοι σταματούν,
Tennis sport club of Bussel,
Switzerland.

1 σχόλια:

Elena Motsia είπε...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ,ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ, ΟΤΙ ΧΑΡΗ ΣΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΠΑΙΔΑ Η ΕΛΛΑΔΙΤΣΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ' ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ.
ΜΑΚΑΡΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΕΣ.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.

Δημοσίευση σχολίου