Σε έξαρση η ενδοοικογενειακή βία

Την ώρα που η κοινωνικοοικονομική κρίση σαρώνει την Ελλάδα και οι ακραίες συμπεριφορές κερδίζουν διαρκώς έδαφος, η ενδοοικογενειακή βία δείχνει το αποτρόπαιο πρόσωπό της παρασύροντας χιλιάδες γυναίκες στον εφιάλτη της κακοποίησης.

Τα στοιχεία, που έδωσε στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, είναι ενδεικτικά. Στους 18 μήνες (11/3/2011 έως 11/9/2012) λειτουργίας της, η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 εθνικής εμβέλειας (για την άμεση συμβουλευτική υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας) δέχτηκε 7.676 κλήσεις και 53 ηλεκτρονικά μηνύματα.

Επί συνόλου των κλήσεων, οι 5.986 (78%) αφορούν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές, οι 4.436 κλήσεις (74%) έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ οι υπόλοιπες καταγγελίες προήλθαν από φίλους/-ες (26%), γονείς (18%), άλλους συγγενείς (16%), αδέλφια (12%), γείτονες (10%) και άλλα άτομα (15%).

Από τις 4.436 κλήσεις των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, οι 3.510 (79%) αφορούν περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ενώ οι υπόλοιπες σχετίζονται με σεξουαλική παρενόχληση, βιασμούς, πορνεία, trafficking και άλλες μορφές βίας. Από τις 4.436 γυναίκες που κάλεσαν, οι 2.750 (62%) είναι μητέρες...

πηγή : enikos.gr / ethnos.gr

 

Απάντηση για την κακοποίηση

Της Ελενας Ακρίτα ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

 

 

Οπως είχαμε υποσχεθεί στους αναγνώστες, δημοσιεύουμε σήμερα την απάντηση που πήραμε από την Ενωση Εισαγγελέων Ελλάδος για την περίπτωση του κακοποιημένου 7χρονου από τον δικαστικό πατέρα του:

Προς την Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»

Υπόψη δημοσιογράφου κας Ελενας Ακρίτα

Με αφορμή σχετικά δημοσιεύματά σας για πρόσφατο περιστατικό με ανήλικο, που χειρίστηκε η Εισαγγελέας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης, σας επισημαίνουμε τα εξής:

Το εν λόγω περιστατικό του ανηλίκου στο οποίο, λόγω της ιδιότητος των γονέων, δόθηκαν διαστάσεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αντιμετωπίστηκε, σύμφωνα με τις οδηγίες των Εισαγγελικών λειτουργών του Τμήματος Ανηλίκων της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσ/νίκης, όπως αντιμετωπίζεται κάθε παρόμοιο περιστατικό κι έγιναν οι προβλεπόμενες από τον νόμο ενέργειες.

Στα δημοσιεύματά σας φέρεται ως δεδομένο ότι έγινε άγριος ξυλοδαρμός του παιδιού και εγκαλείται η Εισαγγελέας γιατί δεν οδήγησε στη φυλακή τον υπαίτιο γονέα. Είναι αυτονόητο όμως, ότι το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε πολίτη να δικάζεται από τον φυσικό του δικαστή το έχουν οι δικαστικοί λειτουργοί. Επίσης και γι' αυτούς ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας, μέχρι να δικαστούν. Ακόμη δεν προβλέπεται και δεν συνάδει με το λειτούργημά του, ο κάθε εισαγγελέας να απαντάει με επιστολή για υποθέσεις που χειρίζεται, ενέργεια που θα προσέκρουε σε κάθε περίπτωση, αφενός μεν στις διατάξεις του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, αφετέρου δε στην αρχή της μυστικότητας της προδικασίας που διέπει την ποινική δίκη. Θεωρούμε ότι είναι αρκετή η ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού από τους συναδέλφους σας που κάνουν το δικαστικό ρεπορτάζ - οι περισσότεροι των οποίων κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους - και γνωρίζουν καλύτερα πρόσωπα και πράγματα που αφορούν τη Δικαιοσύνη.

Παρακαλούμε να κατανοήσετε ότι η αναγραφή στον Τύπο αρνητικών σχολίων για υποθέσεις που διαχειρίζονται Εισαγγελικοί λειτουργοί, σχόλια μάλιστα που γίνονται από μη ειδικούς με βάση παραπληροφόρηση και χωρίς να έχουν άμεση αντίληψη των στοιχείων της υπόθεσης - τονίζοντας ότι η κάθε υπόθεση έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και ειδικά όταν αφορά ανηλίκους - όχι μόνο δεν συμβάλλει στη σωστή ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού, όπως είναι η αποστολή σας, αλλά κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης και κατ' επέκταση στο κύρος του Θεσμού.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Ε.Ε.

Ο Πρόεδρος Ρούσσος-Εμμανουήλ Παπαδάκης,

Αντιεισαγγελέας Αρείου Πάγου

Η Γεν. Γραμματέας Ελένη Σκεπαρνιά,

Εισαγγελέας Πρωτοδικών.

Δημοσιεύουμε ολόκληρη την επιστολή, και - λόγω περιορισμένου χώρου - κάνουμε κάποια επιγραμματικά, σύντομα σχόλια:

1 Ευχαριστώ θερμά για τα μαθήματα δημοσιογραφίας ύστερα από 30 χρόνια στο επάγγελμα. Τα στοιχεία μου τα πήρα αποκλειστικά και μόνον από το δικαστικό ρεπορτάζ των συναδέλφων μου που, όπως κι εσείς παραδέχεστε, «οι περισσότεροι κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους». Είναι απολύτως έγκυρα και δεν έχουν καν μακρινή συγγένεια με την «παραπληροφόρηση» για την οποία με εγκαλείτε.

2Προσωπικά, έκανα εκτεταμένη δημοσιογραφική έρευνα σε κύκλους έγκριτων δικαστών. Μιλάμε λοιπόν, όχι για δημιουργία εντυπώσεων, αλλά για πραγματικά γεγονότα και αδιάψευστα στοιχεία.

3 Πέραν του βαθμού της κακοποίησης (το πολύ ή λίγο, παραπέμπει στο «ολίγον έγκυος») υπάρχει - σύμφωνα πάντα με δικαστικούς λειτουργούς - το σοβαρότατο αδίκημα της «έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο ζωής». Γνωρίζω τώρα ότι το παιδί εκδιώχθηκε νύχτα από το σπίτι του στην Καλαμαριά και το βρήκαν οι αστυνομικοί χαράματα στην περιοχή Κασσάνδρου - στην άλλη άκρη της Θεσσαλονίκης. Στο μεταξύ, το παιδάκι θα μπορούσε να έχει απαχθεί, να έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά, ακόμα και να έχει δολοφονηθεί.

4 Δωσιδικία σημαίνει ότι (α) ο δικαστικός πρέπει να δικαστεί από ανώτερο δικαστήριο από αυτό που υπηρετεί (π.χ., ο πρωτοδίκης σε εφετείο) και (β) σε άλλο τόπο από εκείνον που δικάζει - για να μην υπάρξει επηρεασμός. Στην προκειμένη περίπτωση, σε άλλο νομό της Περιφέρειας Θεσσαλονίκης. Αλλά ο κοινός νους δεν μπορεί παρά να διερωτηθεί πώς είναι δυνατόν να ομολογεί κάποιος και μετά να πηγαίνει στην έδρα και να δικάζει τον πολίτη.

Διαδικασία, που έχει ήδη δρομολογηθεί

από τις αρμόδιες αρχές.

Μέσα από την έρευνά μου προέκυψαν τουλάχιστον άλλες τέσσερις περιπτώσεις δικαστικών λειτουργών που κακοποιούσαν ή και ασελγούσαν στα παιδιά τους.

Φυσικά, η κακοποίηση συμβαίνει σε όλα τα εισοδηματικά στρώματα, σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Ομως κρίνεται - και πρέπει να κρίνεται αυστηρότερα σε περιπτώσεις δικαστικών λειτουργών. Διαφορετικά - όπως εσείς επισημαίνετε - «κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης και κατ' επέκταση στο κύρος του Θεσμού». Ξέρετε, η γυναίκα του Καίσαρος…

Ο περιορισμένος χώρος δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ. Κλείνοντας να σημειώσω απλώς πως ειλικρινά λυπάμαι. Λυπάμαι για μια απάντηση που όχι μόνο δεν κάλυψε την αγωνία της κοινής γνώμης, αλλά αφήνει πολλά οδυνηρά και αναπάντητα ερωτηματικά. Κρίμα…

Η σιωπή στην παιδική κακοποίηση

 

Δεύτερη ανοιχτή επιστολή προς την Εισαγγελέα Ανηλίκων Θεσσαλονίκης κ. Μαρία Κωστίδου:

 

Κυρία Εισαγγελέα,

 

Στις 26/5/2012 σε αυτήν εδώ τη στήλη δημοσιεύτηκε κείμενο της γράφουσας με τίτλο «Κακοποίηση Ανηλίκου, ε και;».

 

 Υπενθυμίζω τα δεδομένα της υπόθεσης αυτής:

 

Της Ελενας Ακρίτα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012/Τα Νέα

 

Ενα ζευγάρι δικαστικών ξυλοκοπούν άγρια το 7χρονο αγοράκι τους και στη συνέχεια το πετάνε έξω από το σπίτι μέσα στη νύχτα. Το παιδί πλανιέται ολομόναχο ώρες ολόκληρες. Κάποτε οι «γονείς» καλούν την Αστυνομία. Εντοπίζεται και διηγείται με λυγμούς την τραγική ιστορία του. Το παιδικό κορμάκι είναι γεμάτο μώλωπες, μπουνιές, γροθιές.

Ο «πατέρας» οδηγείται στην Εισαγγελία και ομολογεί την πράξη του. Κι ενώ η λογική αλληλουχία των γεγονότων θα ΕΠΡΕΠΕ να είναι οι χειροπέδες και η φυλάκιση, ο βασανιστής αφήνεται ελεύθερος. Ο λόγος; Είναι δικαστικός (πρωτοδίκης συγκεκριμένα) κι αυτός και η γυναίκα του. Και στην περίπτωση αυτή, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία. Κυκλοφορεί ελεύθερος, δικάζει τον κόσμο από την έδρα και φυσικά κανένας ποτέ δεν μαθαίνει το όνομά του.

Κυρία Εισαγγελέα,

Μια εβδομάδα μετά, στις 2/6/2012, από την ίδια στήλη, σας απευθύνω ανοιχτή επιστολή (τίτλος «Παιδική Κακοποίηση») αφού εσείς αναλάβατε την υπόθεση. Και αφού την εξετάσατε αποφασίσατε ότι:

1. Δεν πρέπει να αφαιρεθεί η επιμέλεια του παιδιού από τους γονείς.

2. Μετά τη νοσηλεία του στο Νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, το παιδί να επιστρέψει στο σπίτι των βασανιστών του και να παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο.

Στην ανοιχτή επιστολή σε εσάς θίγω και άλλα δυο σημαντικά ζητήματα που χρεώνονται στον νομοθέτη:

1. Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα τα ονόματα των «γονιών» που κακοποιούν τα παιδιά τους;

2.Τι νόμος είναι αυτός που προστατεύει τους δικαστικούς οι οποίοι δεν προφυλακίζονται;

Κάνοντας - ως οφείλω - δημοσιογραφική έρευνα, αναφέρω ως επιπλέον στοιχείο ένα ακόμα περιστατικό που συνέβη πριν από περίπου δύο χρόνια και πάλι στη Θεσσαλονίκη. Εκεί μια γυναίκα χτυπούσε αλύπητα ένα παιδάκι στον δρόμο. Γύρω της μαζεύτηκε πολύς κόσμος. Οταν προσπάθησαν να αντιδράσουν, η γυναίκα αυτή βροντοφώναξε ότι ήταν Δικαστής κι απειλούσε θεούς και δαίμονες εάν κάποιος επενέβαινε προς σωτηρίαν του μικρού.

Στο περιστατικό παρενέβη μόνον ένας θαρραλέος, διερχόμενος, επαγγελματίας αυτοκινητιστής: παρέκαμψε το πλήθος, βρέθηκε εμπρός και απάλλαξε το παιδάκι από το μαρτύριό του. Εκείνη κάλεσε την Αστυνομία για να συλλάβει τον αυτοκινητιστή. Τελικά, μετέβησαν όλοι στο Τμήμα όπου και αποκαλύφθηκε η φρίκη.

Η δικαστής μαζί με τον σύζυγό της (επίσης δικαστή), όπως αποδείχθηκε στο Τμήμα, το κακοποιούσαν από όταν ήταν αρκετά μικρό.

Με την υπόθεση αυτή, κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα (κι εδώ υπάρχουν ευθύνες δημοσιογραφικές) και από τότε δεν μάθαμε ποτέ την εξέλιξή της. Δεν γνωρίζουμε τι έγινε, δεν γνωρίζουμε αν συνεχίζονται τα μαρτύριά του μέχρι και σήμερα.

Σας τα γράφω αυτά, επειδή τα περιστατικά έχουν κοινά σημεία. Κι αναρωτιέται κανείς: Α). Αν πρόκειται για το ίδιο ζευγάρι που τότε έφυγε ατιμώρητο και Β). Αν είναι σύμπτωση, τι απέγινε εκείνο το παιδάκι.

Κυρία Εισαγγελέα,

Το θέμα αυτό έχει ευαισθητοποιήσει - πέρα και από τις προσδοκίες της γράφουσας - την κοινή γνώμη. Τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και στο e-mail της εφημερίδας, όλοι ρωτούν αν έλαβα κάποια απάντηση από εσάς. Δεν έλαβα. Ποτέ. Αφησα ένα εύλογο χρονικό διάστημα - τώρα που το σκέφτομαι 20 ημέρες είναι παραπάνω από «εύλογο» - κι απέδωσα τη σιωπή της Εισαγγελίας στην προεκλογική και μετεκλογική αναστάτωση. Η πίστωση χρόνου ήλθε και παρήλθε, κι ακόμα δεν υπάρχει ούτε μία νύξη ότι κάποιος θα ευαισθητοποιηθεί.

Ομολογώ πως κάποιοι μού είπαν να τα παρατήσω: «Μην τα βάζεις με δικαστικούς, θα μπλεχτείς άσχημα». Δεν θα το κάνω, δεν μπορώ να το κάνω, δεν ξέρω καν πώς γίνεται. Γιατί όπως σας γράφω και στην προηγούμενη επιστολή μου:

«Από κάπου, κάποτε πρέπει να αρχίσουμε… Από κάπου, κάποτε πρέπει να αντιδράσουμε… Από κάπου, κάποτε πρέπει να σταθούμε σαν κοινωνία δίπλα στα παιδιά αυτά. Η σιωπή μας είναι συμμετοχή, η συμμετοχή είναι συνέργεια, η συνέργεια είναι ενοχή…».

Θέλω να ελπίζω ότι η ευαισθησία των αναγνωστών αλλά και το πείσμα της γράφουσας θα αποδώσει καρπούς.

Περιμένοντας (ακόμα) απάντησή σας…

ΥΓ: Τα επίμαχα κείμενα:

«Κακοποίηση Ανηλίκου, ε και;»

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4724590 

και «Παιδική Κακοποίηση»

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4724590

Κακοποίηση ανηλίκου… Ε, και;

Της Ελενας Ακρίτα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 26 Μαΐου 2012

Βράδυ, σε ένα σπίτι στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης… «Δι' ασήμαντον αφορμήν» - (κάτι, λέει, για ένα παιχνιδάκι) ένας πατέρας ξυλοκοπεί άγρια το 7χρονο αγοράκι του και το διώχνει από το σπίτι. Για όσους δεν πιστεύουν αυτό που διαβάζουν, επαναλαμβάνω: Ενας πατέρας πρώτα σαπίζει το παιδάκι του στο ξύλο και μετά το πετάει έξω από το σπίτι μέσα στη μαύρη νύχτα με την συνενοχή - συναίνεση της μάνας.

Το 7χρονο πλανιέται, οι ώρες περνάνε και τότε - μόνο τότε - οι «γονείς» αποφασίζουν να καλέσουν την Αστυνομία. Υστερα από έρευνα, το βρίσκουν να πλανιέται έντρομο πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Σε άθλια κατάσταση, διηγείται κλαίγοντας τα γεγονότα. Το εξετάζουν. Το κορμάκι του, γεμάτο από σημάδια, μώλωπες, ξύλο, μπουνιές, γροθιές, διηγείται κι αυτό τη δική του ιστορία…

Ο πατέρας οδηγείται στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Στην ανάκριση ομολογεί και παραδέχεται τη φρικαλέα πράξη του. Σχηματίζεται δικογραφία, αποστέλλεται στην Εισαγγελία Εφετών και…

… και, εδώ λογικά, η επόμενη φράση θα έπρεπε να είναι «προφυλακίζεται και αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης». Λογικά. Με την πιο κοινή, με την πιο στοιχειώδη λογική. Κι όμως… Η επόμενη φράση είναι: «ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ». Αφού ομολογήσει, δηλαδή την κακοποίηση, πάει σπιτάκι του. Γιατί; Γιατί, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία…

Σε απλά ελληνικά, το κτήνος αυτό είναι δικαστικός. Πρωτοδίκης. Το ίδιο και η μάνα. Η επαγγελματική ιδιότητα και των δύο προβλέπει ασυλία για το έγκλημα που διαπράξανε. Τόσο απλό!

Και το κερασάκι; Η εισαγγελέας Ανηλίκων έκρινε ότι - με την προϋπόθεση ότι το παιδί θα παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο - μπορεί να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ναι, στο ίδιο ακριβώς σπίτι όπου το χτύπαγαν αλύπητα, στο ίδιο ακριβώς σπίτι απ' το οποίο το διώξανε μες στη νύχτα. Τώρα που μιλάμε, λοιπόν, το παιδί είναι σπίτι κι οι γονείς στην έδρα να δικάζουν εσένα κι εμένα. Κι όχι μόνο φύγανε κύριοι, αλλά κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν έμαθε τα ονόματά τους. Κανένα στοιχείο δεν δημοσιοποιήθηκε, οι βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσά μας και το 7χρονο θύμα βρίσκεται και πάλι στα χέρια τους.

Αν προσπαθήσεις να μπεις έστω και για λίγο στην ψυχολογία ενός κακοποιημένου παιδιού, τρελαίνεσαι. Ο φόβος, ο τρόμος, η μοναξιά, η πεποίθηση ότι φταις εσύ, η βεβαιότητα ότι άξιζες την τιμωρία. Και πάνω απ' όλα, η αίσθηση ότι δεν έχεις πουθενά να στραφείς… Δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις… Δεν μπορεί κανείς να σε βοηθήσει… Από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο, καμία πρόβλεψη, καμία στήριξη για τα κακοποιημένα παιδιά. Δεν υπάρχει κανένας να τους πει «αν συμβαίνει κάτι, οτιδήποτε, έλα να μου μιλήσεις, χωρίς να φοβηθείς. Εγώ θα σε βοηθήσω. Εγώ είμαι εδώ για σένα!». Γι' αυτό, όσο όλοι εμείς κυκλοφορούμε, πάμε στις δουλειές μας, γυρίζουμε σπίτι μας, βάζουμε την τηλεόραση, ένα σκοτεινό έγκλημα μπορεί να διαπράττεται στη διπλανή πόρτα. Αλλά ο ήχος της τηλεόρασης είναι δυνατός. Και πνίγει την κραυγή!

Τον Μάιο του 1998, στα πλαίσια του Συμποσίου Ευρωπαϊκού Δικτύου για τα Παιδιά με τη φωνή των ίδιων των παιδιών, συντάσσεται το παρακάτω κείμενο:

«Είμαστε παιδιά και νέοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Απαιτούμε από την ΕΕ να ακούσει με προσοχή τις φωνές των 90 εκατ. παιδιών και νέων κάτω στων 18 ετών. Κάθε παιδί πρέπει να είναι υποκείμενο σεβασμού και προσοχής... Στην Ευρωπαϊκή Ενωση τα δικαιώματα των παιδιών για προστασία από κακοποίηση, βία, έγκλημα, εκμετάλλευση δεν εξασφαλίζονται.

Προτρέπουμε τους πολιτικούς και τους υπεύθυνους για την πολιτική στην Ευρώπη και σε κάθε χώρα μέλος να λάβουν μέτρα για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και για την αντιμετώπισή μας με ισοτιμία και σεβασμό».

Αυτό λένε τα παιδιά… Αλλά οι «μεγάλοι» λένε άλλα. Με συνένοχο μια μαλθακή κοινωνία, οι «μεγάλοι» συνεργούν ή σιωπούν. Κι ας ξέρουν πως η σιωπή είναι έγκλημα: Οταν γνωρίζω ότι ένα παιδί κακοποιείται και δεν το καταγγέλλω για να μην «μπλέξω», είναι σαν να το κακοποιώ εγώ ο ίδιος!

Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει τι λένε οι νόμοι. Ενα ξέρω κι ένα με νοιάζει: Σε κάθε κρούσμα παιδικής κακοποίησης πρέπει να δημοσιοποιούνται ΠΑΝΤΑ τα στοιχεία των γονιών. Αδιάφορο αν είναι δικαστής ή χασάπης, φτωχός ή πλούσιος, λούμπεν ή μεγαλοαστός. Θέλω όνομα, θέλω διεύθυνση, θέλω τη φάτσα τους στη φωτογραφία. Κι απαιτώ - ναι, απαιτώ - να μας δοθεί μια απάντηση: Ποια ασυλία κατά τον νομοθέτη επιτρέπει στον οποιονδήποτε εγκληματία να χτυπάει αλύπητα ένα αβοήθητο παιδάκι; Που ακόμα κι αν τα τραύματα στο κορμάκι επουλωθούν, της ψυχής τα τραύματα θα τα σέρνει μια ζωή σαν αλυσίδα στο πόδι.

Ζητώ συγγνώμη για την φόρτιση, αλλά το συγκεκριμένο θέμα πέρασε στα ψιλά με τον χαμό στα πολιτικά. Κι αυτά τα ψιλά βολεύουν. Και το σκοτάδι εκτρέφει την κτηνωδία… Και το έγκλημα συνεχίζεται… Χωρίς τιμωρία!

 

πηγή : tanea.gr

Θάνατος 7χρονου αγοριού που πυροβόλησε ο πατέρας του

28/05/12

Το επτάχρονο αγόρι, το οποίο είχε πυροβολήσει στο κεφάλι ο πατέρας του στις 25 Μαΐου προτού αυτοκτονήσει, υπέκυψε στα τραύματά του στο νοσοκομείο της αυστριακής πόλης Σανκτ Πέλτεν, όπως ανακοίνωσε ο Μπέρνχαρτ Γιάνι, εκπρόσωπος του νοσοκομείου.

«Παρά τις προσπάθειες της ιατρικής ομάδα, το παιδί πέθανε στις αρχές του απογεύματος», διευκρίνισε ο ίδιος.

Ο πατέρας του αγοριού, προφανώς έπειτα από μια οικογενειακή διαμάχη, εισέβαλε στο σχολείο του παιδιού την Παρασκευή, το έβγαλε από την αίθουσα όπου βρισκόταν, το οδήγησε προς τα αποδυτήρια και το πυροβόλησε στο κεφάλι.

Ύστερα από έρευνες, οι διωκτικές αρχές κατόρθωσαν να εντοπίσουν τον πατέρα, ο οποίος είχε διαφύγει με αυτοκίνητο. Το όχημά του βρέθηκε αναποδογυρισμένο σε έναν γκρεμό, 60 χλμ δυτικά της Βιένης και στο εσωτερικό του το πτώμα του δράστη, ο οποίος είχε αυτοπυροβοληθεί στο κεφάλι.

Στον άνδρα, τον οποίο χαρακτηρίζουν βίαιο, είχε απαγορευθεί λίγες ημέρες νωρίτερα να επιστρέψει στο σπίτι του, καθώς είχε επιτεθεί στην οικογένειά του.

πηγή : goodnet.gr

Δικαστές ξυλοκόπησαν το γιο τους

Σοκ στη Θεσσαλονίκη από ξυλοδαρμό 7χρονου αγοριού από τους γονείς του που είναι δικαστές στο Πρωτοδικείο.

Οπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, όλα άρχισαν όταν οι γονείς ειδοποίησαν την αστυνομία, λέγοντας πως εξαφανίστηκε ο γιος τους, τον οποίο οι αστυνομικοί εντόπισαν σε λίγη ώρα.

Ωστόσο, εντύπωση προκάλεσαν οι μώλωπες στο σώμα του παιδιού. Όταν ρωτήθηκε από τους αστυνομικούς, το παιδί απάντησε πως τον χτύπησαν οι γονείς του και στη συνέχεια τον έδιωξαν από το σπίτι. Οι δύο δικαστές συνελήφθησαν και η υπόθεση παίρνει πλέον το δρόμο της Δικαιοσύνης.

πηγή : enikos.gr

Ενημέρωση παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών

Το 2009 συστάθηκε και οργανώθηκε το Τμήμα Ενημέρωσης Παιδιών, Γονέων και Εκπαιδευτικών, με στόχο την ενημέρωση του κοινού για σοβαρά θέματα που αφορούν τα παιδιά και στα οποία ο Οργανισμός «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει σημαντικότατη εμπειρία.

Ψυχολόγοι, Κοινωνικοί Λειτουργοί αλλά και Εκπαιδευτικοί του Συλλόγου μας πραγματοποιούν επισκέψεις σε σχολεία όλης της Ελλάδας και πραγματοποιούν ομιλίες με κοινό:

 Μαθητές όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων
 Εκπαιδευτικούς
 Γονείς και Κηδεμόνες

Οι ομιλίες πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μετά από πρόσκληση είτε του Σχολικού Συμβούλου, είτε του Υπεύθυνου Αγωγής Υγείας, είτε του Διευθυντή, είτε του Συλλόγου Διδασκόντων είτε του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.

Τα θέματα των ομιλιών είναι:

 Το Χαμόγελο του Παιδιού και οι δράσεις του
 Ενδοοικογενειακή Βία / Κακοποίηση
 Σχολική Βία / Σχολικός Εκφοβισμός
 Κακοποίηση μέσω Διαδικτύου
 Καλή και κακή χρήση της Τεχνολογίας

Σκοπός των ομιλιών, οι οποίες βασίζονται στο μοντέλο της διαδραστικής επικοινωνίας με απλά και κατανοητά για τα παιδιά λόγια, είναι:

 Η επισήμανση βασικών ενδείξεων για την κακοποίηση
 Η ουσιαστική κατανόηση του φαινόμενου
 Η διαχείριση των συναισθημάτων που προκαλούνται
 Η ανάπτυξη βασικών συμπεριφορών / ασπίδα απέναντι στους κινδύνους
 Η ενημέρωση για το που και πως μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια

Από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να αλλάξει η ζωή τους

Αυτή την πρόταση επέλεξε μαθήτρια για να περιγράψει με εικόνες και λέξεις πως η ζωή ενός παιδιού που δέχεται σχολική βία μπορεί να αλλάξει....

Την εβδομάδα από 19/3 έως και 23/3 στελέχη από το Τμήμα Ενημέρωσης Παιδιών, Γονέων και Εκπαιδευτικών επισκέφτηκαν σχολεία και πραγματοποίησαν ομιλίες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς γύρω από το φαινόμενο της βίας και συγκεκριμένα για το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής αλλά και σχολικής βίας.

Στο 1ο Δημοτικό σχολείο Παλαιού Φαλήρου και στο 2ο Γυμνάσιο Νίκαιας το επιστημονικό προσωπικό του οργανισμού μας έδωσε ερεθίσματα στα παιδιά γύρω από το φαινόμενο της σχολικής βίας και σχολικού εκφοβισμού και στην συνέχεια αναπτύχθηκε ένας γόνιμος διάλογος ο οποίος κατέληξε σε πρακτικές λύσεις τις οποίες μπορούν να εφαρμόσουν τα παιδιά για να περιορίσουν την έκταση τέτοιων γεγονότων.

Με απλό και διαδραστικό τρόπο συζητήσαμε με τα παιδιά για το φαινόμενο της σχολικής βίας, ακούσαμε τους προβληματισμούς τους και στο τέλος τους ζητήσαμε να χωριστούν σε ομάδες και να φτιάξουν την δική τους ιστορία. Διάλεξαν μόνα τους τον ήρωα της ιστορίας, τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ενώ συνέθεσαν την δική τους πλοκή με αφορμή τα όσα συζητήσαμε λίγο πριν.

«Κάποτε ήταν ένα αγόρι που το έλεγαν Ν. Λόγω κρίσης οι γονείς του αποφάσισαν από τη Βουλγαρία να έρθουν στην Ελλάδα. Όταν πρωτοάρχισε το σχολείο όλοι τον κορόιδευαν γιατί ήταν από άλλη χώρα. Το μόνο που ήθελε ήταν να έχει φίλους. Μια μέρα πήγε να πλησιάσει μια παρέα αλλά αυτοί άρχισαν να τον κοροϊδεύουν και να τον βρίζουν. Τότε χτύπησε το κουδούνι και μπήκαν στην τάξη και άρχισαν μάθημα εικαστικών. Ο μικρός μας φίλος ζωγράφιζε πολύ ωραία και φερόταν ευγενικά στους δασκάλους και για αυτό οι δάσκαλοι τον συμπαθούσαν πολύ. Ένα παιδί που τον συμπάθησε μίλησε στα άλλα παιδιά και από τότε δεν του φερόντουσαν άσχημα. Μετά έγιναν όλοι φίλοι και εκείνος το πιο δημοφιλές παιδί. Και έτσι ήταν όλοι μια χαρά και εκείνος το πιο ευτυχισμένο παιδί στον κόσμο.»

Παράλληλα, σε συνεργασία με την κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Ιλίου πραγματοποιήθηκαν ομιλίες ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης σε γονείς και εκπαιδευτικούς στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Ιλίου και στο Νεστόρειο Σχολείο Ιλίου. Οι ομιλίες αποσκοπούσαν στο ενημερωθούν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πως να αναγνωρίζουν την σχολική βια αλλά και ποιες είναι οι λύσεις που μπορούν να βρίσκουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με τέτοια φαινόμενα.

Τέλος μαθητές και εκπαιδευτικοί από το 12Ο Δημοτικό Σχολείο Μοσχάτου επισκέφτηκαν «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και ενημερώθηκαν για τα Σπίτια μας αλλά και την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056.

Οι ομιλίες σε σχολεία θα συνεχιστούν όλη τη σχολική χρονιά....

Για περισσότερες πληροφορίες:

Τμήμα ενημέρωσης παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών

Τηλέφωνο: 2107609550

e-mail: school@hamogelo.gr

www.hamogelo.gr