Ο Χρήστος Σταθόπουλος γράφει για ποιους λόγους η Εθνική πρέπει να φάει... κάγκελα μπροστά στην Άγκελα, γιατί η μπάλα (δεν) είναι πολιτική και ξεκαθαρίζει τι σηματοδοτεί ο μεγάλος προημιτελικός με τη Γερμανία.
Η αντίστροφη μέτρηση για τον μεγάλο αγώνα έχει ξεκινήσει. Παρασκευή βράδυ 9:45, η Ελλάδα “ερημώνει”, κάθεται στα σαλόνια, γεμίζει καφετέριες και μπαράκια, οι παρέες μαζεύονται και όλοι περιμένουν με κομμένη την ανάσα τον... τελικό.
Αυτό σηματοδοτεί για την Εθνική μας ομάδα ο προημιτελικός με τη Γερμανία. Για τον δικό μας τελικό μιλάμε και για τη δική μας “κούπα” στην περίπτωση που θα περάσουμε στις τέσσερις καλύτερες ομάδες.
Τι άλλο να ζητήσεις μετά; Ο,τι και να ακολουθήσει, η αποστολή θα έχει επιτευχθεί και οι φτωχοί Ελληνες θα έχουν πάρει το πορτοφόλι των πλουσίων Γερμανών. Θα έχουν καβαλήσει τα κάγκελα και θα φωνάζουν στην Άνγκελα “έτσι περνάνε αυτοί που σας χρωστάνε”.
Είπα Ανγκελα. Παρασύρθηκα, γι' αυτό. Όχι επειδή το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι και δεν είναι... πολιτική. Δεν συμφωνώ με αυτό. Η μπάλα έχει πάψει να είναι παιχνίδι από τότε που αφήσαμε τις αλάνες και μπήκαμε στα γήπεδα, στα στάδια. Είναι άλλο θέμα τι εστί ποδόσφαιρο και αθλητισμός γενικότερα στη σύγχρονη εποχή και άλλο πώς πρέπει να κοιτάξουμε και να προσεγγίσουμε τον σημαντικότερο ποδοσφαιρικό εθνικό αγώνα, από το έπος της Πορτογαλίας και μετά.
Για να μην κοροϊδευόμαστε, το ποδόσφαιρο και πολιτική είναι, και εθνικές διαφορές είναι, και προσωπικές διενέξεις ενίοτε. Από πότε παραμένει μόνο παιχνίδι; Από τότε που οι χρυσοί χορηγοί πάτησαν χορτάρι; Ή από τότε που η κάθε πολιτική ηγεσία -σε όλο τον πλανήτη- δεν έχανε την ευκαιρία να σκοράρει με τους ψηφοφόρους των κομμάτων; Ή μήπως από τότε που οι διαιτησίες εκτελούν εντολές και κρίνουν αποτελέσματα;
